Związek wypadku z pracą oraz wypadki traktowane na równi z wypadkiem przy pracy

W poprzednim komentarzu charakteryzującym prawną kwalifikację zdarzeń wypadkowych, opisane zostały trzy elementy definicji wypadku przy pracy, uwzględniające uznanie zdarzenia za wypadek przy pracy, a mianowicie: nagłość zdarzenia, przyczynę zewnętrzną oraz uraz. W niniejszym komentarzu opisano czwarty element definicji - związek z pracą oraz wypadki traktowane na równi z wypadkiem przy pracy.
articleImage: Związek wypadku z pracą oraz wypadki traktowane na równi z wypadkiem przy pracy fot. Thinkstock
1. Związek wypadku z pracą
Zgodnie z definicja wypadku przy pracy związek z pracą zachodzi:
 podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności albo poleceń przełożonych;
 podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności w interesie zakładu pracy, nawet bez polecenia;
 w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji zakładu pracy w drodze między siedzibą zakładu pracy, a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Pojęcie zwykłych czynności powinno być rozumiane bardzo szeroko, wszelkie bowiem czynności, jakie podejmuje pracownik, czy to w zakładzie pracy, czy też poza nim, jeżeli służą realizacji obowiązku świadczenia pracy, przygotowują to świadczenie lub są konieczne z uwagi na kontynuację tego świadczenia, stanowią wykonywanie „zwykłych czynności” w rozumieniu ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 167, poz. 1322) – dalej u.u.w. W pojęciu tym mogą się mieścić – i mieszczą się – czynności odbiegające od obowiązków pracowniczych, które zwykle mają miejsce podczas świadczenia pracy.
Za wypadek przy pracy należy więc uznać zdarzenie, jakiemu uległ pracownik podczas korzystania z pomieszczeń socjalnych i higieniczno-sanitarnych zakładu. Ustawodawca nie wymaga, aby wykonywanie czynności miało charakter bezpośrednio produkcyjny.
Czynności zwykłe nie muszą być wykonywane w interesie zakładu pracy. Szeregiem „zwykłych czynności” pracownika zakład nie jest zainteresowany, a czasem przeciwdziała organizacyjnie ich rozszerzeniu. Do takich czynności można np. zaliczyć spożywanie posiłków czy udawanie się do kiosku w celu zakupu pożywienia dla spożycia posiłku. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że zakup artykułów żywnościowych, umożliwiających spożycie posiłku w czasie pracy nie stanowi czynności leżącej wyłącznie w interesie poszkodowanego. Jest ona uwarunkowana także pracą i ma w konsekwencji umożliwiać dalsze wykonywanie czy to zwykłych czynności, czy poleceń przełożonych.

Przeciwieństwem „zwykłych czynności” będą czynności podjęte w osobistym interesie pracownika czy też innych osób.
Czy wszystkie zdarzenia wypadkowe, jakim ulegają pracownicy w wyniku realizowania polecenia swych przełożonych, będą wypadkami przy pracy? Nie ulega wątpliwości, że nie będzie wypadkiem przy pracy zdarzenie, jakiemu uległ pracownik podczas wykonywania poleceń o charakterze przestępczym. Natomiast będzie wypadkiem przy pracy zdarzenie podczas wykonywania – na polecenie przełożonego - robót do jego (tzn. przełożonego) prywatnego użytku, gdyż pracownik nie musi analizować wydanej decyzji.
Bywa, że pracownik, działając wprawdzie w interesie zakładu pracy, nie osiąga pożądanego efektu, a nawet powoduje straty. Może się tak zdarzyć np. podczas usuwania awarii urządzeń energetycznych przez pracownika, który nie miał uprawnień do wykonywania tych prac, w wyniku czego oprócz zdarzenia wypadkowego nastąpiły również poważne straty materialne. Wypadkiem przy pracy będzie również wypadek pracownika, jakiemu uległ on podczas działania w interesie zakładu pracy, nawet wbrew poleceniu przełożonego.

W kwalifikacji zdarzenia decydujący będzie zawsze stosunek poszkodowanego do wykonywania czynności, jego chęć i wola działania w interesie zakładu pracy.
Istotne jest, że w przypadku wykonywania zwykłych czynności i poleceń, nie zachodzi potrzeba oceny, czy podjęta czynność leży w interesie zakładu, czy też powstała z nim w obiektywnej sprzeczności. Na przykład wypadek kierowcy podczas odwożenia samochodem znajomego przełożonego wskutek wydanej dyspozycji będzie wypadkiem przy pracy. Nie można byłoby natomiast zakwalifikować go jako wypadku przy pracy wówczas, gdyby kierowca podjął tę czynność bez polecenia przełożonego.
Wypadkiem przy pracy będzie zdarzenie, jakiemu uległ pracownik w czasie pozostawania w dyspozycji zakładu pracy, w drodze między siedzibą zakładu, a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy oraz w czasie podróży służbowej. Jeśli zaś wypadek nastąpił podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika innych czynności związanych z przebywaniem w delegacji służbowej, np. w czasie samej podróży do miejsca delegowania, drogi między miejscem oddelegowania (zakładem pracy), a miejscem zakwaterowania, w samym miejscu zakwaterowania itp., to nie będzie on w ścisłym tego słowa znaczeniu wypadkiem przy pracy, lecz przybierze postać wypadku zrównanego z wypadkiem przy pracy.

Aby wypadek losowy mógł uzyskać kwalifikację wypadku przy pracy, zewnętrzna przyczyna nagłego zdarzenia powinna być uwarunkowana szczególnym źródłem zagrożenia – pracą.
W dotychczasowej literaturze i orzecznictwie przyjętymi przesłankami przy rozważaniu warunków dla ustalenia związku wypadku z pracą są:
 element miejscowy, tj. zajście wypadku w miejscu wyznaczonym pracownikowi do pracy,
 element czasowy, tj. zajście wypadku w czasie wyznaczonym pracownikowi na pracę,
 element rzeczowy, tj. zajście wypadku z powodu wykonywania obowiązków pracowniczych (związek przyczynowy wypadku z procesem pracy).
W licznych sytuacjach elementy te nie występują równocześnie lub nie da się bezspornie ustalić elementu trzeciego. Dotychczasowe orzecznictwo przyjmuje, że w takim przypadku dwa pierwsze elementy uzasadniają domniemanie istnienia decydującego elementu, tzn. związku wypadku z pracą. Wedle tego orzecznictwa wypadek jest wypadkiem przy pracy wtedy, gdy nastąpił w miejscu wykonywania pracy poszkodowanego, albo – bez względu na miejsce pracy – w czasie jej wykonywania, bądź bez względu na miejsce i czas – jeżeli pozostawał choć w pośrednim związku przyczynowym z pracą.
Wypadek, który zajdzie podczas pracy, nie musi pozostawać w ścisłym związku przyczynowym z wykonywaną pracą, lecz może wynikać z innych przyczyn: wystarczy odpowiedni związek miejscowy lub czasowy. Przemawia za tym wyrok Sądu Najwyższego, który orzekł, że jeżeli pracownik uległ wypadkowi na terenie zatrudniającego go zakładu pracy, okoliczność, że stało się to bezpośrednio po zakończeniu pracy, podczas jego zdążania ku wyjściu, nie odbiera wypadkowi cech wypadku przy pracy (wyrok TUS z dnia 19 października 1971 r. nr IV – TO 17/71 – niepubl.).

Orzecznictwo uznało, że np. umyślne uderzenie pracownika podczas pracy przez innego pracownika, stanowi wypadek przy pracy, choć napaść ta nie pozostawała w związku z zatrudnieniem (wyrok TUS z dnia 22 marca 1963 r. II TR 1929/61, OSPiKA 1963, nr 12, poz. 239).
Jednocześnie orzecznictwo i literatura w tym przedmiocie uważają, że związek przyczynowy wypadku z pracą istnieje – chociaż wypadek zdarzył się w czasie, gdy pracownik nie wykonywał żadnej czynności wchodzącej w zakres jego obowiązków i przebywał poza miejscem pracy, przy bezspornym stwierdzeniu, że przyczyną doznanego wypadku było poprzednie wykonywanie obowiązku pracowniczego, np. postrzelenie w mieszkaniu prywatnym strażnika leśnego z zemsty za przyłapanie sprawcy wypadku na kłusownictwie. Definicja wypadku przy pracy nie ogranicza bowiem uznania związku przyczynowego wypadku z pracą do wypadków zdarzających się podczas wykonywania obowiązków pracowniczych.

Nie budzi również zastrzeżeń, iż związek przyczynowy między wypadkiem a zatrudnieniem istnieje wtedy, gdy wypadek w czasie zatrudnienia nastąpił z powodu siły wyższej, mimo że wystąpienie siły wyższej eliminuje możliwość przyjęcia stanowiska, iż wypadek jest normalnym następstwem zatrudnienia.
Oto kilka charakterystycznych zdarzeń, które Sąd Najwyższy uznał za wypadki przy pracy:
 wypadek, któremu uległ pracownik przebywający w zakładzie pracy w czasie urlopu wypoczynkowego, aby pobrać wynagrodzenie (wyrok TUS z dnia 19 lipca 1957 r., II TR 38/57, OSPiKA 1981, nr 7, poz. 189);
 wypadek, któremu uległ pracownik w czasie przeznaczonym na wykorzystanie urlopu wypoczynkowego jest wypadkiem przy pracy mimo, że wykonywał on tę pracę bez polecenia, lecz w interesie zakładu pracy (wyrok SN z dnia 31 stycznia 1973 r., III URN 38/72, OSP 1973, z. 7, poz. 143);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik podczas wykonywania pracy po godzinach pracy bez zgody przełożonego (wyrok SN z dnia 7 stycznia 1966 r., I PR 456/65, PiZS 1967, nr 4, s. 61);
 wypadek, jakiemu uległ marynarz w porcie morskim w czasie zagranicznego rejsu, jeżeli zejście ze statku nastąpiło w celu wypoczynkowym (uchwała siedmiu sędziów SN z dnia 29 września 1967 r., III UZP 3/67, OSNC 1968, nr 3, poz. 33);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w czasie wykonywania na rzecz zakładu pracy czynności na podstawie umowy zlecenia, chyba że umowa taka ma charakter całkowicie samodzielny i jest niezależna od łączącego strony stosunku pracy (wyrok SN z dnia 20 lipca 1961 r., IV CR 839/6, OSN 1962, nr 4, poz. 141);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w czasie godzin pracy podczas zabezpieczania na terenie zakładu pracy przed opadami atmosferycznymi motoroweru, którym dojeżdżał do pracy (wyrok SN z dnia 19 września 1979 r., III PZP 7/79, PiZS 1979, nr 48, poz. 18);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w związku z podjęciem pracy nie należącej do jego obowiązków, ale w czasie czynności wykonywanych zwykle w zakładzie (wyrok SN z dnia 13 maja 1982 r., II PRN 8/82, OSP 1983, z. 5, poz. 107).
Ponadto Sąd Najwyższy w orzecznictwie wskazywał, że:
 stan nietrzeźwości świadczy o naruszeniu dyscypliny pracy i uzasadnia wyciągnięcie stosownych konsekwencji, do rozwiązania umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym włącznie, z powodu ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych, nie stanowi natomiast zerwania więzi z pracą (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 31 grudnia 1992 r., III APr 51/92, OSA 1993, z. 8, poz. 32);
 normatywny związek pomiędzy zdarzeniem wypadkowym i pracą nie zostaje przerwany przez to, że napadu na pracownicę w czasie i miejscu pracy oraz w trakcie wykonywania czynności wynikających z umowy o pracę dopuścił się jej były mąż (wyrok SN z dnia 4 czerwca 1997 r., II UKN 164/97, OSNAPiUS 1998, nr 8, poz. 250);
 podnoszenie przez pracownika - nauczyciela, kwalifikacji na studium podyplomowym za zgodą zakładu pracy, może być rozważane jako wykonywanie czynności w interesie zakładu pracy (wyrok SN z dnia 21 maja 1993 r., II UR 2/93, PiZS 1993, nr 12, poz. 79),
 udział w pogrzebie byłego współpracownika jest wykonywaniem przez zatrudnionego czynności w interesie zakładu pracy, a więc doznany podczas lub w związku z tym wypadek stanowi wypadek przy pracy niezależnie od tego, czy poszkodowany reprezentował zakład pracy, czy też uczestniczył w ceremonii jako członek załogi (wyrok SN z dnia 15 lipca 1998 r., II UKN 123/98, OSNAP 1999, nr 13, poz. 435).
Orzeczenia, które poszczególnych zdarzeń nie zakwalifikowały jako wypadków przy pracy:
 upadek pracownika w czasie wykonywania pracy, który nastąpił na skutek napadu padaczkowego i spowodował obrażenia ciała (uchwała SN z dnia 23 stycznia 1997 r., III PZP 16/76, OSNC 1977, nr 9, poz. 155);
 wypadek zaczadzenia, któremu uległ pracownik nocując w zakładzie. W danym przypadku pracownik nocował na terenie zakładu pracy za jego zgodą, chcąc sobie zaoszczędzić trudu drogi z pracy do miejsca zamieszkania. Wykonywanie czynności w interesie zakładu pracy – podkreślił Sąd – musi uzewnętrzniać się w jakiś sposób w aktywności działającego i nie może wyczerpywać się w pasywnym stanie wypoczynku nocnego (wyrok TUS z dnia 31 sierpnia 1967 r., II TR 1353/66, OSPiKA 1969, nr 7/8, poz. 152);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik podczas treningu w zakładowym zespole sportowym (orzeczenie SN z dnia 7 czerwca 1979 r., III PR 30/79, OSNAP 1979, nr 11, poz. 227);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik pozostający w bezczynności, bezpodstawnie odmówiwszy wykonania polecenia swego przełożonego (wyrok TUS z dnia 19 lipca 1973 r., I TO 965/72, PiZS 1974, nr 12, poz. 66),
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w godzinach pracy po opuszczeniu zakładu pracy za zgodą przełożonego w celu załatwienia jego prywatnych spraw (wyrok SN z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 47/96, OSNAP 1997, nr 17, poz. 326).
Charakterystycznym orzeczeniem Sądu Najwyższego jest wyrok z dnia 14 stycznia 1997 r., II UKN 47/96, OSNAP 1997, nr 17, poz. 326, który przybliża pojęcie związku z pracą oraz ustala granice, poza którą związku tego nie ma. Sąd m.in. stwierdza, że zgoda przełożonego na opuszczenie przez pracownika miejsca pracy w godzinach pracy w celu załatwienia jego prywatnych spraw nie może być utożsamiana z zachowaniem związku z pracą w wypadku, który nastąpił po opuszczeniu przez pracownika miejsca pracy.

Dla rozproszenia wątpliwości oraz w związku z częściową zmianą stanowiska Sądu Najwyższego w kwestiach związku przyczynowego między zdarzeniem wypadkowym a pracą – przytaczamy w nieco szerszym ujęciu jedno z orzeczeń (wyrok SN z dnia 27 marca 1979 r., III PR 16/79, Sł. Prac. 1979, nr 7-8, str. 30).
Otóż konduktor, po wielogodzinnej pracy, w czasie kilkunastominutowego postoju na stacji, za zgodą kierownika pociągu idzie po papierosy. Nie ma kiosku na dworcu, jest natomiast za dworcem. Przechodzący przez jezdnię konduktor ulega wypadkowi. Takim działaniem, zdaniem Sądu Najwyższego, pracownik nie doprowadza do zerwania więzi z pracą.
Interpretując przepis mający w tej kwestii zasadnicze znaczenie, Sąd stwierdził: „Nic nie upoważnia do wniosku, że związek zdarzenia z pracą w rozumieniu ustawy wypadkowej musi mieć charakter związku przyczynowego w tym sensie, że wykonywanie pracy stanowi przyczynę wypadku. Wystarczy, jeżeli jest to związek czasowy lub miejscowy. Ulega wypadkowi przy pracy także pracownik nie wykonujący pracy z usprawiedliwionych prawnie przyczyn, np. z powodu tak zwanego postoju, jeżeli w miejscu i czasie przeznaczonym na pracę spotyka go „nagłe zdarzenie”. Związek tego zdarzenia z pracą jest związkiem rozumianym szeroko. Nie ograniczają go czynności dotyczące wykonywania samej pracy. Czas pracy – konkluduje Sąd Najwyższy – obejmuje wiele godzin pracy. Wykonywanie obowiązków służbowych bez przerwy jest niemożliwe, chociażby z przyczyn fizjologicznych.”
Sąd Najwyższy stwierdza, że w tej konkretnej sytuacji „oddalenie się konduktora, za zgodą przełożonego, do kiosku po papierosy może być uznane za usprawiedliwione, tak jak byłoby usprawiedliwione wyjście po bułkę, wędlinę, czy jakiś inny artykuł spożywczy do bezpośredniego spożycia. I nie jest przy tym istotne, czy kiosk znajduje się na terenie zakładu pracy, czy poza zakładem.”
Analizując orzeczenia SN trzeba stwierdzić, iż związek z pracą jest rozumiany coraz szerzej. „Wystarczy stwierdzenie” – podaje SN w uzasadnieniu do wyroku – „że praca stanowiła jedną z przyczyn zaistniałego wypadku, i to rozumianą w ten sposób, że gdyby pracownik nie wykonywał pracy w tym czasie, to – rozsądnie oceniając okoliczności – nie uległby wypadkowi” (wyrok SN z dnia 11 marca 1978 r., III PRN 25/78, OSNCP 1979, nr 3, poz. 57).
W innym orzeczeniu (wyrok SN z dnia 13 lipca 1977 r., III PRN 21/77, PiZS 1978, nr 1, poz. 49) SN rozstrzygając kwestię związku między wypadkiem a stanem nietrzeźwości pracownika wyraźnie stwierdził, że „pogląd okręgowego sądu, jakoby na przeszkodzie w uznaniu zdarzenia za wypadek przy pracy stało zerwanie związku przyczynowego w zatrudnieniu wskutek spożycia alkoholu, nie jest trafny. Tego rodzaju kryterium stosowane poprzednio w praktyce sądowej straciło na swojej aktualności (...)”. Nietrzeźwość, zdaniem SN może wpłynąć jedynie na pozbawienie prawa pracownika do świadczeń określonych ustawą wypadkową.

2. Wypadki traktowane na równi z wypadkami przy pracy
Zespół powypadkowy może zakwalifikować zdarzenie jako wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy. Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.u.w., na równi z wypadkiem przy pracy, w zakresie uprawnienia do świadczeń ubezpieczeniowych określonych w ustawie traktuje się wypadek, któremu pracownik uległ:
 w czasie podróży służbowej w okolicznościach innych niż określone w art. 3 ust. 1 u.u.w., chyba że wypadek spowodowany został postępowaniem pracownika, które nie pozostaje w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań,
 podczas szkolenia w zakresie powszechnej samoobrony,
 przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające u pracodawcy organizacje związkowe.
Wypadki w czasie trwania podróży służbowej nie powstają w bezpośrednim związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, ale warunkują wywiązywanie się pracownika z powierzonych mu zadań. Będą to przykładowo wypadki zaistniałe w czasie: drogi do miejsca zakwaterowania, pobytu w hotelu, spożywanie posiłków itp.

Rozstrzygając konkretny spór SN stwierdził, że śmierć pracownika w czasie wypoczynku po pracy, będąca następstwem zatrucia wskutek nienależytego funkcjonowania urządzeń ogrzewczych w kwaterze wynajętej w miejscowości, do której był delegowany, stanowi wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy (uchwała SN w składzie 7 sędziów z dnia 21 grudnia 1973 r., III PZP 25/73, OSNC 1974, nr 4, poz. 64). Wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy będzie również uderzenie pracownika w czasie jego pobytu w hotelu opadającym tynkiem (wyrok TUS z dnia 20 czerwca 1963 r., I TR 59/63). Sąd Najwyższy uznał za wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy także zgon pracownika, który nastąpił na skutek zatrucia pokarmowego w czasie przebywania w podróży służbowej.

Natomiast nie jest wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy wypadek, jakiemu uległ pracownik po zakończeniu podróży służbowej, mimo że wypadek ten zdarzył się w drodze do pracy w celu rozliczenia kosztów tej podróży. Wypadek taki może być natomiast uznany za wypadek w drodze do pracy (uchwała SN z dnia 15 kwietnia 1977 r., III PZP 2/77, OSN 1977, nr 11, poz. 206). Trzeba jednak mieć na uwadze, że orzecznictwo w takich sprawach jest niejednolite. Na przykład w zbliżonym stanie faktycznym (pracownik uległ wypadkowi w drodze z – nie będącej siedzibą zakładu pracy bazy – tego zakładu, do której wrócił z delegacji służbowej do miejsca swego zamieszkania) SN zakwalifikował wypadek ten, jako wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy (uchwała SN z dnia 10 marca 1977 r., III PZP 1/77, OSN 1977, nr 11, poz. 204).
W zakresie ogólnych kryteriów kwalifikowania tych zdarzeń, obowiązują zasady dotyczące wypadku przy pracy. Poniżej przytaczamy kilka charakterystycznych orzeczeń sądów, których analiza pozwala na przybliżenie pojęcia wypadku zrównanego z wypadkiem przy pracy:
 w czasie trwania podróży służbowej pracownik nie wraca z pracy do domu, tylko do miejsca zakwaterowania poza miejscowością swego zamieszkania i ulega wypadkowi. Zaistniały wypadek nie jest wypadkiem w drodze z pracy do domu, lecz wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy (wyrok SN z dnia 23 września 1998 r., II UKN 217/98, OSNAP 1999, nr 19, poz. 622);
 podróż podjęta przez pracownika w celu wzięcia udziału - w miejscowości znajdującej się poza siedzibą zakładu pracy – w uroczystości wręczenia mu odznaczenia państwowego, nie jest podróżą służbową w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy wypadkowej. W konsekwencji wypadek, jakiemu uległ pracownik podczas tej podróży, nie jest wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy (wyrok SN z dnia 22 sierpnia 1980 r., III PR 54/80, niepubl.);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w czasie imprezy organizowanej w celach charytatywnych, jest wypadkiem zrównanym z wypadkiem przy pracy. W świetle u.u.w., za wypadek zrównany z wypadkiem przy pracy uznaje się wypadek, jakiemu uległ pracownik przy wykonywaniu zadań zleconych przez działające w zakładzie organizacje związkowe. Czynem społecznym jest zbiórka funduszy na określony cel społeczny, prowadzona w jakiejkolwiek formie – również przez zorganizowanie imprezy dobroczynnej, z której dochód przeznaczony jest na ten cel (wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 27 lutego 1996 r., III Aur 72/96, OSA 1996, z. 6, poz. 21);
 pracownik delegowany poza teren macierzystego zakładu pracy oraz poza miejsce swojego zamieszkania objęty jest szczególną ochrona ubezpieczeniową. Ochrona ta, obejmuje wszystkie czynności pracownika delegowanego wynikające z okoliczności związanych z delegacją, z wyłączeniem tylko tych czynności, które kolidują z jej celami albo nie mają związku z tymi celami. Wprawdzie przygotowanie posiłku (z czym łączy się przygotowanie opału) przez pracownika delegowanego nie wiąże się bezpośrednio z faktycznym wykonywaniem pracy, ale czynność ta jest niezbędna do możliwości wykonywania przez niego zadań, dla których został wydelegowany. Taka więc czynność (przygotowanie posiłku) pozostaje w związku z delegacją i jest w istocie wykonywaniem polecenia zakładu pracy (wyrok SN z dnia 10 kwietnia 1974 r., III URN 5/74, OSNC 1975, nr 3, poz. 44);
 wypadek, jakiemu uległ pracownik w czasie podróży służbowej, nie traktuje się jako zrównanego z wypadkiem przy pracy tylko wtedy, gdy postępowanie pracownika nie pozostawało w związku z wykonywaniem powierzonych mu zadań (wyrok SN z dnia 6 grudnia 1990 r., II PRN 10/90, PiZS 1991, nr 4, poz. 62);
 w warunkach wielomiesięcznej podróży morskiej, zejście ze statku w czasie wolnym od pracy, w celach wypoczynkowych nie tylko nie wymaga zgody przełożonego, ale nie może być uznane za zerwanie związku z ta podróżą. Ponadto sąd stwierdził, że na pracodawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że marynarz, który poniósł śmierć w nieznanych okolicznościach, na terenie portu po godzinach służby, swoim nagannym zachowaniem zerwał związek z podróżą morską (służbową) (wyrok SN z dnia 13 maja 1997 r., II UKN 98/97, OSNAPiUS 1998, nr 4, poz. 132);
 udział pracownika będącego w podróży służbowej w części rekreacyjnej przewidzianego spotkania pozostaje w związku funkcjonalnym z pracą. Dlatego wypadek, jakiego doznaje pracownik w czasie takiego spotkania, podlega ochronie prawnej (wyrok SN z dnia 8 października 1999 r., II UKN 545/98, PiZS 2000, nr 6, poz. 42- 43).
Abc/Bhp 07.12.09
Zobacz wszystkie materiały pochodzące z:
Skomentowano 0 razy
Zapisz się na bezpłatny Newsletter BHP

Wyświetlanie listy artykułów

Nie znaleziono żadnych artykułów.
Pity 2013
Średnia ocena artykułu (oddanych głosów: 0)

Aktualności - BHP

Stwórz rozliczenie roczne 2013 z programem do pit

Polecamy: